Where everybody knows your name – halve marathon Eindhoven, verslagje

Daar ergens in de meute sta ik ook!

Daar ergens in de meute sta ik ook!

Ruim 2 jaar geleden begon ik met hardlopen. De eerste keren vond ik het niet makkelijk – en dan druk ik me nog voorzichtig uit. Maar langzaam maar zeker groeide de lol in het hardlopen en ontstond er toch zoiets als een runnershigh. Ik kocht betere schoenen en vroeg advies bij mijn favoriete hardloopwinkel, ik liep de Frauenlauf waar het allemaal om begonnen was, ik kocht een betere hartslagmeter (opnieuw bij die hardloopwinkel) en ging zelfs trainen voor 10 kilometer, een afstand die ik voor het eerst in Innsbruck in een wedstrijd liep. En toen ging het kriebelen. Toen dacht ik ´ik ga voor die halve marathon.´ Had je me dat in september 2011 gezegd, dan had ik je heel hard uitgelachen. En met mij denk ik iedereen om mij heen – Astrid, ruim 21 kilometer hardlopen? Are you kidding me?

Daar, die met dat roze jackje!

Daar, die met dat roze jackje!

Ik trainde deze zomer door, met een schema van de Runkeeper app en de 15 kilometer training van Renate Wennemars. In september probeerde ik het uit – hoe ver kon ik gaan. Ik liep 18.55 km – van Eindhoven via Son, Gerwen en Nuenen terug naar Eindhoven. En toen besloot ik me in te schrijven – want volgens de eigenaar van die befaamde hardloopwinkel zouden die laatste ruim 3 km ook wel lukken – zeker in de sfeer van de race en de laatste kilometer via het centrum van Eindhoven en de gezelligheid van Stratums Eind. Want ja, ik ging dus lopen in Eindhoven. Waarom daar en niet ergens in Duitsland? Omdat ik vooraf al wel dacht ´als ik dit doe, dan moeten er mensen aan de kant staan die ik ken, die me er doorheen roepen en die me opwachten.´ En ik liep niet eens alleen – mijn zwager Walter besloot ook te lopen. Afgelopen zondag was het zo ver: de marathon van Eindhoven!

Koptelefoon even af om te praten met de fotograaf

Koptelefoon even af om te praten met de fotograaf

De nacht van zaterdag op zondag regende het. En niet zo´n beetje ook. Iedere keer dat ik wakker werd – want van de zenuwen regelmatig gebeurde – leek het nog harder te regenen. En het waaide ook nog – ideaal weer. Zeker voor iemand die niet gaat hardlopen als het ook maar een beetje miezert… Zondagochtend om 10u zat ik voor de TV, kijken hoe de toppers het er vanaf zouden brengen. Dat konden we niet live zien – het vliegtuigje dat de live beelden moest streamen kon vanwege het slechte weer niet opstijgen. Maar op zich vielen de beelden van de toeschouwers me niet tegen – het leek toch ietsje minder hard te regen dan in de nacht.

SFJ - het Philips-gebouw waar ik ooit werkte

SFJ – het Philips-gebouw waar ik ooit werkte

Om 13.30u zouden wij dan starten – de grote groep halve marathon lopers. Ik werd vergezeld door mijn ouders, zus, adoptiezus, schoonvader, schoonzus en natuurlijk Steven. Net na het starten zag ik niemand – maar wat wil je ook als er ruim 8000 mensen aan de start staan! Na een paar honderd meter spotte ik al de eerste hulptroepen – mijn andere zus en haar vrouw stonden aan te moedigen en foto´s te maken. En het hielp – een dolletje met hen en de regen leek ineens wat minder hard te vallen. Ze bleven me volgen op de fiets, net als mijn schoonfamilie, mijn vader en Steven. En dat was fijn – om de zoveel kilometer stond er wel een bekend gezicht om me aan te moedigen. En dat werd nog aangevuld met een voormalig buurmeisje en een buurvrouw uit de straat van mijn ouders – die kwamen niet voor mij, maar ik herkende ze wel. En dan al die onbekenden die in de regen stonden om mensen aan te moedigen. Leuk hoor, als iedereen ineens je naam lijkt te kennen! Dat doet je dan wel goed en toverde meerdere malen een lach op mijn gezicht – net als de spontane high fives met een aantal toeschouwers.

De man met de hamer - hij stond er echt!

De man met de hamer – hij stond er echt!

Zwaar was het wel. Op sommige momenten voelde ik dat mijn kuiten het lastig hadden – vooral als de wind er flink op stond. Rond de 17e kilometer werd het zwaar en had ik echt een inzinking. Vlak voor ik Strijp S opliep dacht ik ´ik red het niet, ik stop hier´, maar daar was mijn vader om me aan te moedigen. Iets verder was er het kantoor van Philips waar ik in een grijs verleden in werkte en dat zorgde weer voor een opleving. Wat wel leuk was, want net weer iets verderop stond de man met de hamer – maar die ging mij niet tegenhouden!

FINISH!

FINISH!

Daarna ging het snel – via het PSV-station richting het echte winkelcentrum en die roemruchte meters op Stratums Eind. Bij de finish op de Vestdijk zag ik eerst mijn moeder, zus Eef en zussie Laura. Ruim 2 1/2 uur hadden die in de kou gestaan – ik weet niet of ik het er voor over had gehad. Ik maakte een zij-stap om een grote neproos aan te pakken van mijn zus – die ook werd gezien door de omroeper die me vervolgens de finish over schreeuwde in een laatste spurtje met de tekst ´Ja Astrid – wat een mooie roos heb jij. Mijn lievelingssoort, want die heeft geen water nodig.´ Bij de finish stond iedereen te wachten – super! De tijd? 2.28 en een beetje – ik was door het dolle want binnen de 2.30 en dat had ik nooit verwacht.

Hoe die mensen je naam kennen? Staat op het startnummer!

Hoe die mensen je naam kennen? Staat op het startnummer!

De prangende vraag bij velen was (is?) of ik het nu nog een keer ga doen en het antwoord is ja. Ook 3 dagen later ben ik er van overtuigd dat het niet bij deze ene halve marathon blijft. De spierpijn is me alles meegevallen en ik wil natuurlijk wel een halve lopen zonder dat ik denk ´ik ga het niet halen.´ Of ik ooit de hele ga lopen? Wie weet – maar zeker niet in 2014. En ook zeker niet in New York lieve mensen – veel te massaal. Eindhoven is groot genoeg voor mij – dan blijft het een beetje het gevoel van ´ons kent ons´ en is het bij vlagen net alsof iedereen je kent.

Ik doe het niet zo vaak, mensen bedanken op mijn blog – maar nu is het wel nodig! Alle foto´s zijn van de hand van Steven – waarvoor dank. Maar natuurlijk ook dank dat je mij hebt gesteund in de voorbereiding. Verder veel dank aan iedereen die mij heeft aangemoedigd langs de kant; dat doet echt goed en ik heb er respect voor dat iedereen in de kou en regen is gaan staan! Meer in het bijzonder dank aan alle vrijwilligers, papa, mama, Eef & Lin, Els & Laura, Jan, Saskia, Eline, Trees en niet te vergeten aan Walter – we hebben elkaar tijdens het lopen niet gezien maar het idee dat jij er ook liep was erg fijn! En ook veel dank aan de mensen van Run2Day Eindhoven voor alle geweldige adviezen (en nee ze sponsoren me niet 🙂 ). Tot volgend jaar 🙂

Advertenties
Geplaatst in Foto´s, Hobby, Leven in Nederland, Toekomst | Tags: , , | 11 reacties

Tack, jag mår bra

Zweeds ontbijt - met knackebrod

Zweeds ontbijt – met knackebrod

Pardon? Ja lieve dames en heren, na 11 jaar was het zo ver: we gingen terug naar Zweden! Een van de eerste landen waar we ons wilden vestigen – we waren zelfs zo serieus dat we begonnen aan een cursus Zweeds – voor les 1 haalden we een 10 en verder dan dat, kwamen we niet. Maar de zinnetjes uit die eerste les kennen we nog steeds 😉 En tack, jag mår bra betekent zoiets als bedankt, met mij gaat het goed. En dat ging het, daar in Stockholm!

Ik vroeg me namelijk wel af of het nu nog zo zou zijn als toen – want tsja inmiddels weten we wat het is om in het buitenland te wonen. Toen was Zweden voor ons eens echt iets anders en inmiddels hebben we toch wel meer gezien. Zou het niet tegenvallen dan, zou het minder leuk zijn dan we ons herinnerden. Het bleek gelukkig allemaal niet het geval – Stockholm is nog steeds een prachtige stad en Zweden zijn nog steeds vriendelijke mensen. Een super stad om in rond te lopen, te genieten van kleine, knusse straatjes, water, bruggen, de geur van kaneelbrood, boten, musea, grote winkels, kleine winkels – nou ja van alles wat de stad te bieden heeft.

2013-09-21 12.55.47

Nerd alert: sci-fi winkel!

Wat ik me niet van de vorige keer kan herinneren, was deze geweldige boekenwinkel – met alleen maar fantasy en SF-boeken. En voor zeker de helft in het Engels. Ik waande me even in het paradijs en verzamelde zonder moeite een idiote stapel boeken. Slik. Het prijspeil in Stockholm is ook zoals wij on herinnerden – alles in Stockholm is een stuk duurder dan wij gewend zijn – dus ik heb toch maar even kritisch naar de stapel gekeken en alle hardbacks sowieso terug gelegd 😉 En toen nog wat paperbacks… Om met een nette stapel van 4 boeken weg te gaan. De tweede keer dat we langs de winkel liepen ben ik maar niet meer naar binnen gegaan 🙂

1 glaasje wijn: 10 euro!

1 glaasje wijn: 10 euro!

Al met al was het een geweldig weekend, waar de zon op vrijdag, zaterdag en maandag ook nog een fijne bijdrage aan deed! Op zondag merkten we wel echt dat de herfst eraan kwam – winderig, regen, kouder. Maar dat mocht de pret niet drukken; we zijn gewoon een groot deel van de dag binnen geweest in het Koninklijk Paleis. En nu, nu wil ik nog liever een keer rondreizen door heel Scandinavië. Want vanuit de trein van Arlanda naar Stockholm trekt al heel wat mooie natuur aan je voorbij. Weer een reisplan erbij!

Eerst maar eens naar Berlijn eind oktober…

 

Geplaatst in Ditjes en datjes, Foto´s, Toeristische activiteiten | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Grillfest!

Grillfest

Grillfest

Ja dames en heren, jullie zaten er vast al op te wachten: wanneer gaan ze nou eindelijk eens grillen daar in Deutschland. Nou, het wachten wordt beloond want gisteren was het dan zo ver! Een van Stevens collega´s gaat voor een half jaar naar Amerika en organiseerde als afscheid een heuse Duitse barbecue!

Barbecueën of grillen is hier een serieuze aangelegenheid. Je koopt natuurlijk niet een of ander lullig barbecuetje als Duitser, maar een flinke Weber. Waar je eerst grondig onderzoek naar doet – althans volgens de Duitsers. Ik zou gewoon de eerste de beste die ik er leuk uit vind zien (ja het oog wil ook wat en ik vind een witte mooier dan een zwarte!) bij de Obi of Dehner meenemen, maar dat is natuurlijk niet zo Duits. Die zoeken eerst uit wat je met ieder model kunt en wat de beste prijs-kwaliteit-functie ratio is. Enfin – daar hoefden we ons niet druk om te maken want de barbecue zelf was geregeld en ja – er stond inderdaad een fikse Weber opgesteld, met daarnaast een tweede barbecue van een iets minder bekend merk, maar van een idem formaat.

Vlees moest iedereen zelf meenemen – en wat is er nou Duitser dan een worst op de barbecue? Nou vooruit, misschien een stuk gemarineerde varkensvlees. Want dat gaat hier dus wel even anders – wat nou zelf marineren met ketjap, knoflook en kruiden? Nee hoor – iedereen bracht vacuümverpakte, gemarineerde stukken vlees mee. Of het smaakt kan ik niet zeggen, want wij beperkten ons wel tot twee varianten worst en, ja echt, Valess voor op de barbecue. In Nederland volgens mij niet verkrijgbaar, evenmin als de Valess worst die we eerder deze week ontdekten. Dat kwam ons op een hoop verbaasde blikken te staan- vegetarisch? Van melk? De Chinese collega van mijn eega geloofde er niets van – ook niet na het proeven – en bleef erbij dat dit gewoon vlees was. Maar aangezien de verpakking in het Duits is en zij geen Duits spreekt, wisten we ook niet hoe we haar konden overtuigen van ons gelijk. Het idee dat in Nederland tofoe vooral gegeten wordt door vegetariërs vond ze overigens ook bijzonder – zij combineert het met vlees (erg smakelijk trouwens!).

Buiten het vlees was er uiteraard Kartoffelsalat, plus een heleboel andere salades, saus en brood. Waar wij gewend zijn een of twee stukjes vlees per keer te braden, bakten de aanwezige Duitsers zoveel mogelijk vlees ineens. Wel handig, want je hoeft maar een keer op je vlees te wachten. Het barbecueën gaat er een stuk sneller door 😉

Wat ik misschien nog wel het leukste van de avond vond, was dat ik er achter ben gekomen waarom we hier in Frankenland wonen en niet in Beieren – maar dat bewaar ik voor een volgende keer 😉 Je kunt het overigens vast ook bij elkaar Googlen als je daar niet op kunt wachten!

Geplaatst in De praktijk van alle dag, Ditjes en datjes | Tags: , , , | 2 reacties

Nach Bremen

Ik vroeg Maryu weet wel, die uit Innsbruck – of ze het leuk zou vinden als ik bij haar in Bremen langs zou komen. Ja, gezellig – luidde het antwoord. En zo toog ik vorig weekend naar die freie Hansestadt Bremen. Met de trein, met mijn Duitse kortingskaart – ja de integratie gaat met sprongen!

Bremen ken je misschien wel van de Bremer Stadsmuzikanten. En al zou je die niet kennen: ook al is het beeldje ervan vrij klein, het aantal souvenirs ervan is zeer groot. Als je na je bezoek aan Bremen nog steeds denkt ´stadsmuzikanten, huh?´ dan heb je denk ik het hele bezoek oogkleppen op gehad. Maar desondanks kwam ik er na mijn bezoek achter dat ik helemaal geen foto van het beeld heb gemaakt – gelukkig heb ik de ansichtkaarten nog 😉 Ik arriveerde een paar uur voor ik met Mary had afgesproken en dwaalde zelf wat door de stad. Een mooie en gezellige stad – veel oude gebouwen en leuke winkelstraatjes. Heel anders dan Erlangen, wat toch vooral erg praktisch is en daar passen straten met kinderkopjes niet echt bij.

Mary ontmoette me zo rond half zeven bij Starbucks – waar we meteen begonnen met bijkletsen. Als je allebei van Oostenrijk naar Duitsland verhuisd heb je wat gemeen -dat bleek wel. Al zijn er ook wel echt verschillen tussen Bremen en Erlangen – of beter tussen Beieren en Nedersaksen (al is Bremen officieel zelf een deelstaat, bestaande uit alleen Bremen en Bremen-Haven. Fremd!) – en tussen de ervaringen van een Amerikaanse en een Nederlandse in Duitsland. Maar wie weet kom ik daar nog eens over te schrijven 😉 Het enige nadeel aan het bezoek was eigenlijk dat ik bij vertrek nog niet wilde stoppen met praten… En dat ik weer eens geen foto´s van Mary heb gemaakt!

Geplaatst in Ditjes en datjes, Foto´s, Toeristische activiteiten | Tags: , , , , , , | 2 reacties

De eerste keer

De eerste keer – het kan meevallen, het kan tegenvallen. De laatste week waren er best veel eerste keren; sommige voor herhaling vatbaar, andere juist niet en bij weer andere twijfel ik. Een korte samenvatting en ik laat u als kritische lezer zelf uw conclusies trekken 😉

Zoek Astrid!

Zoek Astrid!

Zondag – de eerste keer mijn eega wegbrengen naar het station voor een conferentie. Niet veel later zelf naar Nurnberg voor de eerste keer een ‘officieel’ hardloopevenement in Duitsland – tussen haakjes omdat de Nurnberger Frauenlauf vooral bedoeld is als evenement voor een goed doel. Geen tijdwaarneming en, zo bleek om 14u, geen officieel startschot. Voor het eerst dus ook een wedstrijd zonder foto’s van Steven en zonder aanmoediging op verschillende plekken op de route – iets dat ik zeker in deze hitte wel echt gemist heb. Voor het eerst lopen met een heel team – de dames van de IWG. We liepen bij elkaar in de buurt en na 1 ronde zag ik de meeste dames links af naar de finish lopen. Zelf ook opgeven na 1 ronde leek aantrekkelijk, maar toch liep ik ronde 2 ook uit.

Na de loop voor het eerst een vriendin ophalen op het station van Nürnberg die met de trein uit Nederland komt om een paar dagen te blijven (niet het eerste bezoek dus ;)) – Marjolijn komt voor het eerst in Erlangen. Om maandag gaan we samen naar de Adidas factory outlet – ja ja, voor het eerst – en die van S. Oliver (ook voor het eerst). En daarvoor nemen we de auto – voor het eerst dat Marjolijn deze ziet EN voor het eerst dat ik ergens heen rijd en Marjolijn naast me zit. Tsja – normaal rijdt Marjolijn. Dus ook als we mijn auto gebruiken… ’s Avonds eten we bij een Japans restaurant – eerste bezoek aan dat restaurant.

Marjolijn & Astrid

Marjolijn & Astrid

De volgende dag gaan we op zoek naar huurfietsen – maar hoewel we twee verhuurplekken hebben bezocht, zijn de fietsen bij beide bedrijven volgens ons niet geschikt om een flinke afstand op te fietsen. Onverrichter zaken keren we naar het centrum – om voor het eerst neer te strijken bij Mengin voor koffie / bionade met gebak. ’s Avonds eten we bij een Chinees restaurant dat ik zondag had ontdekt tijdens het naar het station lopen. Voor het eerst dus ook, dat ik daar at. Voor het eerst bereiken we het einde van aflevering 2 van seizoen 1 van Game of Thrones – als iedereen zo lovend is over een serie, dan moet je toch blijven proberen er naar te kijken, toch?! Op woensdagavond zijn we bij aflevering 5 beland overigens en inmiddels gematigd enthousiast.

Zonaanbidder

Zonaanbidder

Woensdag togen we dan maar met de auto in plaats van met de fiets naar de zoo in Nürnberg – eerste bezoek. Een dierentuin met dolfinarium – ik weet eigenlijk niet of ik dat al eerder heb gezien; twijfelachtige eerste keer dus.  En ik vergat in de eerste versie van dit bericht nog een opmerkelijke eerste keer: mijn allereerste happy hardcore CD! Van Scooter – ja die maakt nog steeds muziek ja, volgend jaar al 20 jaar. Hyper! De Japanner waar we die avond aten was dezelfde Japanner als waar ik met Simone at – tweede keer dus, maar zeker niet laatste keer als het aan mij ligt.

Donderdag gaat Marjolijn weer weg, na een ontbijt in de stad bij Der Beck op het stationsplein – eerste bezoek daar, maar ook een beetje twijfelachtig aangezien ik al wel  bij heel veel andere Der Becks ben geweest. Dan ga ik vervolgens voor het eerst ’s avonds hardlopen – gezien de drukte  ‘op kantoor’  en de regen later, moest ik uitwijken naar de avond. Normaal doe ik dat niet, want bij mij komt van uitstel meestal afstel als het om hardlopen gaat – dit keer dus niet.

En nu is de hamvraag: welk van deze eerste keren smaakt zonder twijfel naar meer?

Geplaatst in Ditjes en datjes, Foto´s, Toeristische activiteiten, Visite, visite | Tags: , , , , , , , , , , | 2 reacties

Dag Maarten

Gotverdomme. Ben ik net een beetje gewend aan het idee dat je er niet lang meer zult zijn, dat er nooit meer nieuwe, geweldige taalvondsten van jouw hand zullen verschijnen en er geen programma met of zonder vrienden meer zal komen en dan ben je er echt niet meer. Stiekem was ik wel een beetje verliefd op je. Op je rauwe stem, je wilde, rommelige haar en je kledingstijl. 51 – het is geen leeftijd. Ik heb er geen woorden voor. Ik probeer een mooie tekst te schrijven, iets origineels – maar ik ben geen poëet of liedschrijver. Ik voel me vooral leeg – wat een rotdag. Om met jouw woorden te spreken ‘Het is fijn om dat te zijn, Wat je nou net niet bent.’ Was je maar levend Maarten, in plaats van dood. Maar dat ben je nou net niet…

 

Geplaatst in Muziek | 3 reacties

Een weekendje Innsbruck

Bekend uitzicht!

Bekend uitzicht!

Een van de voordelen van vaak verhuizen is dat je op ´vakantie´ kunt in je voormalige woonplaats. Als ik nu in Leiden kom, is dat bijvoorbeeld toch altijd wel bijzonder. Soms is dat ook wel lastig, want je kunt er niet vanuit gaan dat je bijvoorbeeld een fiets tot je beschikking hebt en even bijkomen is ook minder makkelijk als je steeds bij andere mensen slaapt – want je wil toch gezellig bijkletsen en dan schiet op tijd naar bed gaan er wel eens bij in. Daarom slaap ik tegenwoordig ook vaker een paar nachten in een hotel of B&B. Dat deden we ook nu we een weekendje terug gingen naar Innsbruck. Deels voor administratie en werk (van Steven), maar deels ook om er even uit te zijn, ons hoofd leeg te maken na de gebeurtenissen van de laatste weken.

Mannen in klederdracht - wel gemist de laatste tijd!

Mannen in klederdracht – wel gemist de laatste tijd!

Het fijne van zo´n weekend weg in je voormalige woonplaats is toch dat er niet zo veel hoeft. Je kent de weg al, je hoeft niet zo nodig alle highlights te zien of op zoek naar het beste restaurant. We maakten op donderdagavond nog even een wandelingetje na aankomst – dat het donker was deerde ons niet, want we wisten toch al hoe alles eruit zag. Vrijdag had ik alle tijd voor vriendinnen Mary en Christene – want ik wist al dat met een dagje winkelen op zaterdag ik alles gezien zou hebben. Nadenken over hoe ik naar Happy Fitness moest om mijn startnummer op te halen hoefde ook al niet – ik wist hoe ver het lopen was en ook welke bus ik kon nemen in geval van regen.

Stoere mannen

Stoere mannen

De keuze voor 1 restaurant was wat lastiger – want we hadden veel favorieten – maar als dat het grootste stressmoment is?! Op zaterdag deden we het lekker rustig aan – lekker ontbijtje (tip: ga je ooit naar Innsbruck, boek geen ontbijt bij je hotel! Katzung heeft veel keuze en voor heel redelijke prijzen), winkelen, koffie met Stevens collega + vriendin, lunch met David (u weet wel, van de paella) en daarna via de supermarkt naar de barbecue van Stevens collega´s. Om daar te komen liepen we langs de Inn en een klein stukje de berg op – wat dus ook betekende dat er vanaf het balkon een super uitzicht op Innsbruck te zien is. Hoewel ik de bergen bij vlagen vervloekt hebt, kan ik niet ontkennen dat een huis met zo´n uitzicht wel erg mooi is.

In een typisch weekend in Innsbruck ging ik op zondag als het even kon altijd hardlopen – dit weekend was geen uitzondering 🙂 We ontbeten eerst met Mary & Walter – ook voor hen het laatste weekend in Innsbruck aangezien ze naar Bremen verhuizen. Walter verwonderde zich erover dat ik liever aan een Lauf meedeed dan dat we op tijd vertrokken en Hall gingen bezoeken. Tsja – het is ook lastig uit te leggen. Toch was ik na de loop wel erg blij dat ik toch gelopen had. En dat ik weer een stapje verder ben in de voorbereiding op de halve marathon 🙂 Meer foto´s vind je op de site van Happy Run.

Alles bij elkaar was het een erg relaxed weekend – niet de druk van ´we moeten alles zien,´ maar wel een echte verandering van omgeving, zodat je daarna wel het gevoel hebt van er echt tussenuit te zijn geweest. Heerlijk. En nu op naar de vakantie 🙂

Geplaatst in De praktijk van alle dag, Ditjes en datjes, Foto´s, Toen en nu | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties