Nederland: Tonio

Dit boek had ik al gekozen voor ik aan de uitdaging begon. Ik zag het al zo lang in iedere boekwinkel staan en ik hoorde er zoveel goede verhalen over dat ik al dacht ´nou, kom maar op.´ De positieve reacties van mijn schoonmoeder en schoonzus trokken me uiteindelijk over de streep. Ik had namelijk niet zo veel met Van der Heijden en daarom liet ik het boek toch steeds in de boekwinkel liggen. Maar goed, in de kerstvakantie nam ik het exemplaar van mijn schoonmoeder even mee om het boek te proeven en dat smaakte wel naar meer.

Tonio is een requiemroman – in het boek beschrijft Van der Heijden het leven en de dood van zijn zoon, Tonio. De flaptekst beschrijft het als volgt:

Op de Eerste Pinksterdag van 2010 komt Tonio van der Heijden, het enig kind van A.F.Th. van der Heijden en Mirjam Rotenstreich, bij een verkeersongeval om het leven. Het is vroeg in de ochtend als hij, ter hoogte van het Vondelpark in het centrum van Amsterdam, wordt geschept door een auto. Hij wordt in kritieke toestand naar het Academisch Medisch Centrum vervoerd, waar hij diezelfde dag aan zijn verwondingen overlijdt. Tonio zal niet ouder worden dan 21 jaar.
A.F.Th. van der Heijden doet het enige waar hij op dat moment toe in staat is: in zijn herinnering graven, aantekeningen maken, schrijven. Daarbij voortgedreven door twee dwingende vragen: wat gebeurde er met Tonio in de laatste uren en dagen voorafgaand aan de ramp, en hoe kon dit ongeluk plaatsvinden? Een zoektocht naar het wat en het hoe, die leidt langs verschillende ooggetuigen, vrienden, politiemensen, artsen en het mysterieuze meisje Jenny, dat in de laatste weken van Tonio’s leven een cruciale rol blijkt te hebben vervuld.


Tonio vormt de neerslag van die zoektocht. Een nauwgezette reconstructie van een jongensleven en een radeloze queeste naar zin en betekenis.

Tsja – ondanks de omvang van het boek worden de vragen aar het wat en hoe niet echt beantwoord in het boek. Al kun je je afvragen of dat überhaupt kan – maar in dat geval moet je de vragen ook niet opwerpen op de flaptekst. Vind ik hè, vind ik. Al met al beloofd de flaptekst meer dan antwoorden dan het boek kan geven.

Het ´ik had´ in de eerste alinea suggereert dat ik nu wel iets met Van der Heijden heb – dat is echter niet het geval. Naar mijn bescheiden mening had het boek best wat korter gekund – maar ergens lijkt het wel alsof Nederlandse schrijvers denken ´een dik boek moet, anders is het per definitie al geen literatuur.´ Hoewel het begin echt veelbelovend was en ik moeite had om het boek weg te leggen, zakte mijn aandacht na de helft van het boek steeds verder weg. Het werd wel erg veel van hetzelfde vond ik – sommige zaken worden keer op keer herhaald en daarmee won het boek voor mij niet aan sympathie of leesbaarheid. De enige reden die ik op dit moment heb om nog eens een boek van A.F.Th. ter hand te nemen is dat ik wel erg benieuwd ben naar zijn verhalen over en uit Eindhoven – uiteindelijk toch ook mijn geboortestad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s