Koffie met Dusty – voorproefje

Een van de onderwerpen in mijn boek (jaja, ik ben er nog steeds mee bezig – of het ooit het licht ziet is nog een volgende vraag) zijn de mensen, of eigenlijk beter gezegd de vrouwen, die ik ontmoet heb in Oostenrijk. Maar natuurlijk heb ik in Duitsland ook vrouwen ontmoet – maar of ik die ook ga opnemen in mijn boek weet ik nog niet, hangt er ook vanaf hoe lang we hier nog blijven en wanneer ik precies dat boek afrondt natuurlijk. Maar onlangs ontmoette ik iemand wiens verhaal ik gewoon moet delen. Dus schrijf ik dit in de vorm die ik ook in mijn boek wil aanhouden – kunnen jullie mij meteen feedback geven op de vorm 🙂 Wel iets langer dan mijn normale blogstukjes, ik waarschuw maar even.

Bij dit specifieke verhaal voel ik de noodzaak om er nog even bij te zeggen dat wat ik in dit blog opschrijf echt niet overdreven is – ook niet een klein beetje. Het enige dat ik heb aangepast zijn de namen van de andere dames. Voor de rest is het, hoe onwaarschijnlijk dit verhaal ook mag overkomen, wat ik gehoord heb op een woensdagochtend niet zo lang geleden.

Koffie met Dusty

Hoe ik haar ontmoette

Onlangs ging ik op zoek naar een netwerk voor freelancers – het hoefden van mij niet per se expats te zijn, misschien zelfs wel liever niet. Duitse zelfstandigen zouden mij namelijk mogelijk wel wat meer informatie kunnen geven over de status van zzp’ers en freelancers in Duitsland. Ik heb namelijk de indruk dat het hier nog niet zo serieus wordt genomen. Ik kon niet echt een netwerk vinden en dus postte ik in de verschillende groepen voor expat vrouwen in de regio om na te vragen of zij misschien een netwerk kende waar ik mede-freelancers zou kunnen ontmoeten. Hoewel er best wat reacties en suggesties kwamen, betroffen die geen van alle een echt netwerk, of althans niet het soort netwerk waar ik naar op zoek was. Het idee ontstond om dan zelf maar een netwerk te beginnen. Ik ontmoette een Duitse dame die dit ook wel wat leek en we organiseerden een bijeenkomst, die ik vervolgens weer in de verschillende Facebook-groepen plaatste. En toen was mijn naam ineens gelinkt aan ‘freelancen in Beieren.’ Ik kreeg van allerhande berichten binnen – van dames die al enige tijd als zelfstandige aan de slag waren tot dames die nog geen idee hadden. Eerst wilde ik met iedereen die niet naar onze eerste bijeenkomst kon komen afspreken ,maar al snel merkte ik dat dit niet ging lukken omdat er gewoon te veel mensen interesse in hadden . Dus meldde ik de meesten dat er in januari meer bekend zou worden over andere bijeenkomsten. Maar met een paar sprak ik wel af – Dusty was een van deze dames.

Voor de ontmoeting

Dusty woont in een van de kleinere stadjes, of misschien moet ik het wel gewoon dorpen noemen, in de buurt van Nürnberg. Maar ze vindt het prima om naar Erlangen te komen. Ze schrijft me al dat ze een Amerikaanse SUV heeft, geïmporteerd en wel en dus ook een benzineslurper. Daarom reist ze liever met de trein. Dat maakt me meteen nieuwsgierig – waarom zou je die moeite nemen en vervolgens liever met de trein gaan? Dusty is nog geen freelancer, maar ze wil graag weer aan de slag nadat ze jaren thuis is geweest met de kinderen. Ik waarschuw haar dat ik misschien niet de beste persoon ben om dan mee af te spreken – zo veel weet ik namelijk niet van het starten van een bedrijf in Duitsland en of er mogelijkheden zijn voor starters. Maar dat maakt haar niet zo veel uit en dus spreken we af op het station van Erlangen.

De dag voor onze afspraak krijg ik een bericht van Laura, de dame die verantwoordelijk is voor de verwelkoming van nieuwe leden in de internationale vrouwengroep van Frankenland. Ja, dat is een functie ja. Zij wil Dusty ook ontmoeten, of Dusty haar dat is me niet duidelijk, en dus vraagt ze of het goed is als zij ook aanschuift. Prima – the more the merrier! En aangezien Laura wel Duitse is, neem ik maar aan dat zij wel veel weet over waar je in Duitsland heen moet als je wil starten als ondernemer, of als je misschien de Duitse arbeidsmarkt op wil. We spreken af dat Laura Dusty op het station afhaalt en dat we elkaar ontmoeten in het fameuze Erlanger Teehaus – een leuke plek met goede koffie.

Natuurlijk vergeet ik die ochtend mijn telefoon – of beter gezegd is deze leeg en ligt aan de oplader waardoor ik niet bereikbaar ben. Om de afgesproken tijd zijn de dames namelijk niet in het Teehaus en ook een kwartier later nog niet. Ik ga me afvragen of de afspraak wel is aangepast en of ze dus toch niet op het station staan te wachten. Daar fiets ik dus snel nog even heen, maar ook daar niemand te zien. Dus toch weer terug naar het Teehaus en ja hoor, daar komen ze aan.

Het koffie drinken

Koffie drinken met mensen uit de hele wereld

Koffie drinken met mensen uit de hele wereld

We bestellen grote bekers Milchkaffee en Cappucino en vrijwel direct steekt Dusty van wal – alsof ze ons al jaren kent. ‘Well I came to Germany because of hiking’ – is wat ik verstond. En ik dacht meteen ‘waarom?! Kun je in Amerika niet wandelen? En als je dan al naar Europa wil komen vanwege het wandelen, is dan een keuze voor Oostenrijk of Zwitserland niet vanzelfsprekender?’ Maar, en denk hier een zwaar Amerikaans accent bij of denk aan de manier waarop je volgens Amerikanen Nike uitspreekt, wat ze zei is ‘I came to Germany because of Heike.’ Aha – de liefde! Maar toen begon het verhaal pas echt interessant te worden. Dusty blijkt namelijk afkomstig uit de biblebelt van Amerika en heeft een zwaar religieuze familie. Ze trouwt dus toch met een man en krijgt twee kinderen met hem, maar heeft tijdens het huwelijk ook relaties met een paar dames. En dan leert ze Heike kennen – online natuurlijk. Ze chatten, ze mailen en ze Skypen. En dan vraagt Dusty of Heike ook dat gevoel heeft, dat gevoel dat het wel erg leuk klikt en of ze elkaar niet eens zullen ontmoeten. Dusty reist naar Duitsland en ja, het klinkt erg leuk. Maar beiden dames zijn getrouwd en tsja, een lange afstandsaffaire is tot daar aan toe maar hoe doe je dat als er een oceaan tussen ligt? En dus besluit Dusty tot een drastische stap – ze besluit haar man te vertellen dat ze lesbisch is en ze besluit uit te gaan zoeken of ze naar Duitsland kan emigreren, met haar twee kinderen. Nu reageert de man van Dusty opvallend rustig: ‘aha, dat verklaart het een en ander!’ is volgens haar zijn eerste reactie. Nu had ik nog niet verteld dat de man van Dusty een hersentumor heeft gehad en daaraan geopereerd is, waardoor hij minder valide is. Als Dusty hem vertelt dat ze ook nog eens naar Duitsland wil gaan emigreren, vraagt hij of ze het erg vindt als hij ook mee gaat, want hij wil de kinderen niet missen. En dus verkopen ze alles in de VS – behalve de SUV – en emigreren naar Duitsland, met twee kinderen en een auto, maar zonder een plan, zicht op een huis of de taal te spreken. O en, dat had ik ook nog niet verteld, met als enige bron van inkomen het pensioen van de man van het Amerikaanse leger. Tsja.

Maar het verhaal wordt nog wat bijzonderder. Heike blijkt namelijk haar man nooit over Dusty verteld te hebben – althans, ze heeft hem niet verteld dat Dusty meer is dan een heel goede vriendin. Evenmin heeft zij hem ooit verteld dat ze überhaupt lesbische gevoelens heeft. Heike had dan ook tegen Dusty gezegd dat ze vooral niet alleen voor haar naar Duitsland moest komen – maar Dusty had dat genegeerd. Nadat ze 5 jaar een affaire hadden gehad, waarbij het kon voorkomen dat Dusty en Heike wat aan het kussen waren in een kamer en de man van Heike ieder moment binnen kon lopen, besloot Heike dat het genoeg was. God had haar verteld dat ze toch beter bij haar man kon blijven. Dat gebeurde in 2013 en daarop had Dusty besloten dat ze toch eens mensen moest leren kennen, want tot dan toe had ze alleen maar contact met Heike gehad. En zo kwam ze in contact met Laura en ook met mij. We luisterden naar nog wat meer details over relatie en naar verhalen over wat er allemaal kon gebeuren als Dusty terug zou gaan naar Amerika nu haar ouders en zus weten dat ze lesbisch is. Als haar verhalen kloppen, is het minst erge dat er kan gebeuren dat haar kinderen ontvoerd worden door de familie. We luisteren naar haar klachten over de Duitse zorgverzekeraar en over de grote plekken met schimmen in haar keuken en de woonkamer. We luisteren ook naar haar verhalen over de tripjes die ze organiseert voor haar man en de jongens, zodat die toch ook samen een band kunnen opbouwen. We horen hoe zij eigenlijk toch liever terug zou willen, ondanks het gevaar op ontvoering, maar dat ze dit niet doet omdat de kinderen nu gewend zijn aan Duitsland. We begrijpen dat Heike alles regelde met instanties waar men alleen maar Duits sprak, maar hoe Dusty dat nu niet meer aan haar wil vragen. En steeds denk ik ‘kan het nog gekker worden?’

Maar, denk je nu misschien, ze wilde toch met je afspreken om over het freelancen te praten, hoe zit dat dan? Dat vroeg ik me dus ook af en na ruim anderhalf uur de verhalen aangehoord te hebben dacht ik ‘het is mooi geweest, ik vraag nog even naar haar freelance plannen en dan ben ik weg.’  Dusty vertelt desgevraagd dat ze in Amerika ook een eigen bedrijf had gehad en wel een hondenfokkerij. Ze fokte pugs, ofwel mopshondjes. Raszuiver natuurlijk en die werden overal in Amerika door haar verkocht. Ze vloog met haar pups naar Texas, Californië en zelfs naar Canada. Ja daar kon ze goed van rondkomen en zouden Duitsers niet ook willen betalen voor raszuivere hondjes? Ik keek eens naar Laura en zag haar verwonderd kijken. Dat bevestigde direct mijn idee dat Duitsers vermoedelijk liever een hondje uit het asiel zouden halen – zeker in het huidige economische klimaat. Maar, los van de vraag of er klanten zouden zijn voor de hondjes: Dusty woont op de tweede etage van een Mehrfamilienwohnung – de grote Duitse huizen waar meerdere families in wonen, of soms meerdere generaties van een familie. Ik zag het al helemaal voor me – hoe ze de eigenaar zou gaan vertellen dat ze graag honden wil fokken in het huis, of wie weet in de tuin. Ik zie de eigenaar al denken aan de niet zindelijke hondjes die overal poepen en plassen, die door het huis rennen en krabben aan de deuren. Als ik de eigenaar van het huis zou zijn, lachte ik haar waarschijnlijk vierkant in haar gezicht uit – maar dat zal een beschaafde Duitse eigenaar natuurlijk niet doen… Los van dit kleine bezwaar rondom de huisvesting, vermoed ik ook dat je van allerhande vergunningen nodig hebt om hondjes te mogen fokken. Moet ik nog schrijven dat het lastig is om te achterhalen wat er allemaal nodig is om dit te mogen doen als je helemaal geen Duits leest en nauwelijks spreekt? Ik denk dat u dit ook wel begrijpt zonder dat ik het helemaal uitschrijf… Het kon dus nog gekker.

En daarna….

Na afloop blijven Laura en ik nog even napraten – we hadden elkaar ook al een tijd niet gezien en schakelden kort over op het Duits. Misschien was dit een teken voor Dusty, ze maakt zich namelijk vlug uit de voeten. Misschien had ze toch ook wel een beetje in de gaten dat ze wel erg openhartig was geweest bij de eerste ontmoeting. Laura vond het een aparte ervaring en is bang dat Dusty haar nog gaat lastig vallen. Die angst heb ik niet J Vermakelijk vond ik het wel – maar vermakelijke verhalen heb ik inmiddels wel genoeg verzameld. Op de fiets op weg terug naar huis schiet ik nog met enige regelmaat in de lach als ik weer aan de details denk – tot verwondering van een aantal Duitse passanten. Het is een verhaal waarvan je denkt ‘gebeurt dit echt – bestaan deze mensen.’  Ik weet nu dat het antwoord ja is.

Het is op moment dat ik dit schrijf nog niet zo lang geleden dat ik met Dusty afsprak – maar een vervolgafspraak zit er wat mij betreft sowieso niet in. Vage kennissen heb ik inmiddels wel genoeg opgedaan, als freelancer gaat ze denk ik niet beginnen en vriendinnen gaan we niet worden. Tijdens de koffiedates die ik heb gehad heb ik een ding wel geleerd: alleen het feit dat je beide expat bent is niet genoeg om een basis voor een vriendschap te vormen. Meer daarover in het boek :).

Advertenties

Over Astrid

Duizendpoot, freelance tekstschrijver & redacteur & projectleider, wannabe schrijver van niet een maar twee boeken, fanatiek lezer, eigenaar webshop in kaarten Cardcetera, eigenaar tekstbureau Flytande, vrouw, zus, dochter, vriendin, hobby kok, dol op post, levensgenieter, hardloopster. Al deze onderwerpen komen (uiteindelijk) vast aan bod in een of meerdere blog berichten.
Dit bericht werd geplaatst in Boek schrijven, Ditjes en datjes en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Koffie met Dusty – voorproefje

  1. Irene Grootendorst zegt:

    Hoi Astrid,
    Ik ben nu al helemaal benieuwd naar de overige verhalen in je boek: het kan vast nog gekker! Leuke schrijfstijl heb je, ik lees er zo doorheen. Goed idee om persoonlijke verhalen te schrijven over vrouwen die je hebt ontmoet. Die vind ik altijd heel boeiend om te lezen.
    Groetjes, Irene

  2. janneke zegt:

    Hihi, hier had ik wel bij willen zitten 🙂 Leest lekker weg!

  3. Pingback: Verdwaald in Tirol | Met een wetenschapper de Duitstalige wereld in

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s