Junggesellinnenabschied

Een kleine twee weken geleden werd ik (voor mij) onverwacht gevraagd voor het vrijgezellenfeest, of op z´n Duits das Junggesellinnenabschied (oh… wat kan Duits toch prachtig zijn!), van Daniela. Onverwachts, omdat ik Daniela nog niet zo heel lang ken – namelijk sinds maart 2013. In Nederland zijn vrijgezellenfeesten volgens mij toch vaak voor de meest directe vrienden en vriendinnen – tenminste als je niet vooral gaat bier of cocktail drinken terwijl je door de stad moet lopen in een raar apenpakje. Voor de lezers die denken dat Duitsland alleen maar bestaat uit serieuze mensen: nein. Zo´n soort feest kennen ze hier ook. De vrijgezel in kwestie moet dan als een soort marskramer kleine dingen gaan verkopen. De eerste keer dat wij op bezoek waren in Erlangen werden we al met dit fenomeen geconstateerd – iets dat mij deed vermoeden dat het leven hier in Erlangen niet veel normaler zou zijn dan in Nederland overigens. Maar dat bleek uiteindelijk mee te vallen.

Enfin, zo´n feestje werd het niet – het werd namelijk een Grillfest (jeej!) bij de Dechsendorfer Weiher – een meer in de wijk Dechsendorf. 4 vriendinnen van Daniela hier uit Erlangen en haar beste vriendin uit Duisburg hadden alles al tot in de kleinste details uitgedacht en ze vonden dat ik op deze avond niet kon ontbreken. Gelukkig kon ik ook nog iets culinairs bijdragen aan het festijn, want toevallig is Daniela dol op satésaus en wat past er nou beter bij een barbecue, ook als die vegetarisch is, dan satésaus!

Woensdag verkende ik met een van de Madels en haar vriend voor een laatste keer het terrein. De Weiher lag er prachtig bij en de weersvoorspellingen waren goed, dus wat zou er mis kunnen gaan? Nou ja, iemand zou zijn of haar mond voorbij kunnen praten (en dat gebeurt hoor🙂 Lees maar na in het verslag van mijn eigen vrijgezellenfeest), het weer zou om kunnen slaan en Daniela zou wel eens helemaal geen zin kunnen hebben om op een zonnige dag naar de Weiher te gaan, want echt rustig is het er dan niet.

Een feestelijk gedekte tafel

Een feestelijk gedekte tafel

Uiteindelijk werden de plannen toch omgegooid, want er werd onweer voorspeld voor de late zaterdagavond en echt rustig zit je dan niet op een veld in de buurt van bomen en open water, waarbij je ook weer dat als het gaat regenen je nog heel veel moet opruimen. Want er was veel aandacht voor de details – linten, heel veel kaarsjes, kleedjes voor op de tafels, tafels, stoelen, een grote tafel voor het buffet, alles netjes gedekt met zelfs zilveren onderzettertjes voor de champagneglazen. Het opbouwen duurde dan ook zo´n anderhalf uur met 3 dames en 1 heer (heel cliché: hij heeft de barbecue in elkaar gezet…) en tegelijkertijd waren er nog 2 dames bezig met het bereiden van al het eten.

Om 18u was het dan zover – Daniela werd gebeld met de smoes. En echt respect hoor: zelfs tijdens het bellen en het vertellen van de smoes (de vriendin waar alles plaats vond had zichzelf buitengesloten – en ook dat gebeurt, maar dat is nog voer voor een later blog) hield ze zich strak aan het verhaal, zonder ook maar 1 keer te stotteren. Helaas bleek Daniela niet thuis tijdens de eerste keer bellen en dat was wel een beetje een anti-climax: nog een half uur wachten. Maar uiteindelijk kwam ze dan aan, compleet verrast en erg ontroerd. Zelfs aan iets blauw, iets nieuws, iets geleends en iets nieuws was gedacht: een prachtige hanger met foto van Daniela en haar soon to be husband.

Buffet

Buffet

Het was een onwerkelijke avond – het feit dat je in een jaar tijd iemand zo goed leert kennen dat ze je belangrijk genoeg vindt om er op zo´n avond bij te blijven kwam regelmatig naar boven. Dat is heel bijzonder – het is ook tevens een deel van het leven als expat dat ik enorm ga missen. Maar ook het feit dat Daniela vriendinnen heeft die zo veel voor haar regelen met zo veel aandacht voor haar en de details, dat is ook heel mooi om mee te maken. En dan waren er de papieren lampionnen met led-verlichting – die soms zo maar in de lucht leken te zweven. Es war ein magische Abend, das war es🙂

Junggesellinnennabschied

Magische lampionnen

Geplaatst in De praktijk van alle dag, Ditjes en datjes, Foto´s | Tags: , , | 1 reactie

Sehnsucht

Sehnsucht volgens Wikipedia

Sehnsucht is een onvertaalbaarDuits woord, volgens de Duden de “ziekte van het lijdzaambegeren” („Krankheit des schmerzlichen Verlangens“), is een immense hunkering naar een persoon of zaak waar men van houdt of begeert, en is verbonden met een intens gevoel van pijn door de onbereikbaarheid van het object van begeerte. Sehnsucht kan bij hen die eraan lijden ziekelijke vormen aannemen, tot en met de doodswens tot gevolg.

Ik vind het een prachtig woord, sehnsucht. Het is niet een gevoel dat je iemand toewenst of dat je zelf graag hebt (althans, niet voor een langere tijd), maar het is een voorbeeld van een Duits woord dat iets beschrijft dat je in een andere taal niet kunt beschrijven. En ja er zijn meer van dat soort prachtige Duitse woorden – maar dat is een onderwerp voor een andere keer…

Toen ik iets jonger was dan ik nu ben, was ik een soort van goth. Niet helemaal een echte, want eigenlijk was ik te vrolijk om een echte goth te zijn. Ik leed niet genoeg aan dat gevoel van sehnsucht denk ik. Enfin, ik was groot fan van Goethes Erben in die tijd – een band die eigenlijk meer theater maakte dan muziek in hun begintijd, wat later wel iets anders werd denk ik. In 1998 zag ik Oswald Henk en consorten voor het eerst in Gent, in de Backstage, als deel van de Leben in Niemandsland II tournee.  Ik was enorm onder de indruk van het geheel, van het bijna manische optreden van Oswald en de sfeer van concentratie van de band en het publiek. Kaarsen verlichten het podium en het was magisch; het was een trip in Niemandsland, een land vol duistere magie, maar ook vol bijzondere liefde, pijn en verlangen. Als toeschouwer het ik het idee er deel van te zijn, van dat wat er op het podium gebeurde.

In 1999 zag ik ze nogmaals, tijdens het Wave Gotik Treffen in Leipzig – maar dat haalde het qua sfeer niet bij dat intieme concert in Gent. In 2002 maakte ik de fout om in Rotterdam nog eens te gaan – helaas was het Nederlandse gothic publiek helemaal niet onder de indruk van het theater dat ze voor zich zagen en bleef er een gevoel over van, daar is het weer, sehnsucht: een verlangen naar een optreden zoals ik dat eerder zag, een verlangen naar Niemandsland, van ondergedompeld worden in een beleving.

En toen woonden we in Duitsland en kwam er, geheel onverwacht, een jubileumconcert – nog een keer de mogelijkheid om naar Niemandsland te gaan. Ik twijfelde, ik zal het maar eerlijk bekennen. Ik luister naar Maarten van Roozendaal en ga naar Scooter – dan kwalificeer je echt niet meer als goth, ook niet meer als halve. Zou ik nog wel kunnen genieten van zo´n concert, was het niet beter om de herinnering aan Gent levend te houden? En zou Oswald nog wel zo manisch en indrukwekkend zijn? Hij zou niet de eerste zijn die te lang doorgaat met zingen… Maar uiteindelijk overtuigde het feit dat we op deze manier dan toch ook een tripje naar Leipzig konden maken me dan toch om naar het concert te gaan.

Volkspalast, buitenkant

Volkspalast, buitenkant

Gisteren was het dan zo ver. Zenuwachtig liep ik naast Steven richting het Volkspalast. De omgeving deed me het ergste vermoeden – op een industrieterrein verwacht je niet echt een mooie locatie voor een concertzaal. Maar ineens stonden we dan toch voor een waar Volkspalast. Waar inderdaad een publiek van in het zwart gehulde dames en heren voor en in stond. De kaarsen branden nog niet toen we binnen kwamen, maar wat een prachtige zaal. Geinspireerd op het Pantheon in Rome naar wij dachten. En dan gaan de kaarsen aan en verschijnt niet veel later Oswald op het podium.  In dezelfde outfit als in 1998 – ja wel wat ouder natuurlijk, maar als hij eenmaal gaat zingen blijkt dat zijn stem nog niets heeft ingeboet. In het eerste deel gaat het om de liefde, in het tweede deel om de sehnsucht. Hoewel de akoestiek niet geweldig was, is de hele ervaring net zo indrukwekkend als 16 jaar geleden – misschien nog wel indrukwekkender, omdat ik nu de teksten beter begrijp – zowel omdat mijn Duits beter is geworden, maar ook omdat de teksten door meer levenservaring meer tot de verbeelding spreken.

Volkspalast - binnenkant

Volkspalast – binnenkant

Geen spijt dus – misschien hooguit van het feit dat we maar kaarten voor 1 concert hadden en niet voor 2. Maar zoals Oswald altijd eindigt ´Bis irgendwo, irgendwann…´ – dus wie weet komt er nog eens een vervolg. En zo niet, dan heb ik deze herinnering.

Geplaatst in Ditjes en datjes, Foto´s | Tags: , , , | 1 reactie

Gevoel

Ik krijg de vraag best vaak, of het klopt dat ik het in Duitsland meer naar mijn zin heb dan in Oostenrijk. Het simpele antwoord is ja, die indruk klopt. Maar waarom het dan zo is, dat is een vraag die ik veel lastiger kan beantwoorden. Nu ik bezig ben met het boek, denk ik ook weer veel aan Oostenrijk. Over het algemeen ben ik niet iemand van terugkijken – ik kijk liever vooruit, naar wat nog gaat komen in plaats van naar wat al geweest is. Maar nu moet ik dus wel terugkijken. Als ik mijn eerste blogs lees, dan denk ik dat ik wel erg naïef was over het ‘even’ internationaal verhuizen. Ik had me niet echt voorbereid, als in ik had niet gekeken of er expat groepen waren in onze nieuwe woonplaats, ik had geen idee van de grootte van de stad, ik had een hekel aan Duits en eigenlijk ook aan sneeuw en ik ging van een meer dan fulltime baan naar verplichte rust, omdat we er nog geen internet hadden. Ons begin in Duitsland was heel anders. Ik was al in de stad geweest voor Steven de baan aannam en daarbij hadden we de stad samen verder verkend tijdens het zoeken naar een appartement dat we allebei mooi en fijn vonden. Nog voor we verhuisden had ik me al ingeschreven bij de International Womens Group (IWG) en me aangemeld voor een eerste koffiemorgen in 2013. Naar Duitsland verhuizen voelde ergens als een nieuwe start om het leven in het buitenland succesvol te laten verlopen, als een tweede kans.

Rathaus - Munchen

Rathaus – Munchen

Maar ik betwijfel of dat het alleen was, die beter voorbereidde stad. Ook als je het goed voorbereid kan iets namelijk enorm tegen vallen. Vorige week donderdag was ik met vriendin Simone in München (overigens een stad waarvan ik heel lang heb gedacht ‘bluh’, maar die ik echt te kort heb gedaan). Met haar had ik het precies hierover en eigenlijk kwam ik tot de volgende slotsom. Als ik in een nieuwe Duitse stad kom, een die ik dus nog niet ken, dan ervaar ik het niet alsof ik in een buitenlandse stad kom. Voor mij is het alsof ik naar Utrecht ga, of naar Groningen: een nieuwe stad in mijn land. Hoewel iedere stad anders is, heb je toch dat gevoel van herkenning, van ‘ik vind mijn weg wel.’ Dat gevoel heb ik in Oostenrijk nooit gehad – ook al ben ik weg van Wenen, het voelde wel altijd als buitenland, niet als eigen of als ‘hier hoor ik thuis.’ Het is dus eigenlijk vooral een gevoel, een gevoel van thuis zijn. Dat kun je niet echt uitleggen – dat is gewoon.

Residenz - Munchen

Residenz – Munchen

Het is maar een gek ding, gevoel. Waar ik Duitsers vriendelijker vind dan Oostenrijkers, vindt Steven ze vooral afstandelijk en wat koel. Waar ik in Oostenrijk nauwelijks meer Duits durfde te spreken dan wat nodig was om mijn gespritster Apfelsaft te bestellen, ga ik nu naar de balie van Deutsche Bahn en leg in het Duits uit dat ik mijn kortingskaart verloren ben en vraag wat ik moet doen. Gewoon, omdat het gevoel er is van ‘het is fijn hier.’ Misschien is dat ergens begonnen bij die betere voorbereiding op Duitsland, wie zal het zeggen. Maar ik denk eerder dat het net zoiets is als waarom hordes mensen verliefd zijn op Italië en ik het maar een ongeorganiseerd land vind. Soms past iets bij je en soms niet. En dat geschreven hebbende, ga ik maar weer verder met in het (recente) verleden graven!

Geplaatst in Boek schrijven, Ditjes en datjes | Tags: , | 2 reacties

Verdwaald in Tirol

Ik schreef het toch, toen we van Oostenrijk naar Duitsland verhuisden? Wat ik precies schreef? Nou dat ik een boek zou gaan schrijven en dat jullie mij, als ik er een jaar later nog niets over had geschreven, aan mijn jasje moesten trekken hoe het er nu mee stond. Het jaar ging voorbij en ik deed niets aan het boek. Nou niets, ik begon te schrijven in november tijdens Nanowrimo en ik schreef welgeteld 2 pagina´s, namelijk de inleiding of aanloop zoals ik deze ben gaan noemen. Dat is dus bijna niets. Maar omdat de tijd ook herinneringen kleurt, mijn geheugen sowieso niet zo betrouwbaar is én ik toch al heel lang roep dat ik zo graag een boek wil schrijven vond ik dat er iets moest gebeuren. Iets meer dan alleen het schrijven van (leuke?) voorproefjes. En toen, tijdens de kerstvakantie, begon het weer echt te leven voor mij.

De weken voor kerst waren zoals altijd heel druk – met werk, met nadenken over wat ik wil nu en in de (nabije) toekomst, met bezoekjes aan en van familie en vrienden. Ik besloot dat ik voor 2014 maar twee goede voornemens zou maken – buiten meer genieten dan, want dat is eigenlijk geen goed voornemen maar gewoon gezond verstand – en wel:

  1. eindelijk eten in een sterren restaurant.
  2. dat boek schrijven. En nu echt.

Ik heb me in het tweede deel van de kerstvakantie gestort op een plan van aanpak. Het eerste wapenfeit is er dan ook al: er is een website voor het boek en een Facebook-pagina. Er staat nog niet zo heel veel op, maar je moet toch ergens beginnen. Daarnaast heb ik nagedacht over het uitgeven van het boek; wil ik mijn manuscript aanbieden aan een van de gerenommeerde uitgeverijen, wil ik alleen een e-boek, wil ik via een van de ´publiceer nu je eigen boek´ nieuwe print on demand uitgeverijen iets drukken of ga ik gewoon heel eigenwijs het allemaal zelf doen. U raadt het al… ik blijf gewoon lekker eigenwijs en ga het allemaal zelf proberen. Gewoon, omdat ik er van overtuigd ben dat ik dat kan. En als ik dat niet kan, dan liggen die andere wegen altijd nog open. Maar eerst ga ik via crowdfunding en mijn netwerk van familie, vrienden en collega-freelancers proberen om mijn droom van een mooi vormgegeven scrapbook te realiseren.

Daar stond ik dan - turend naar de stad

Daar stond ik dan – turend naar de stad.

De kans dat ik nog veel op dit blog zal schrijven is door dit alles niet zo heel groot. Wie weet, als ik een onderwerp heb waarvan ik denk ´dit past helemaal niet bij het boek of het proces daar om heen,´ maar die kans is vrij klein. Wil je mij dus blijven volgen, ga dan vooral naar www.verdwaaldintirol.nl en schrijf je dan ook even in voor de nieuwsbrief😉

Geplaatst in Boek schrijven, De praktijk van alle dag | Tags: , , | 1 reactie

Het jaar 2013 in enkele foto’s

Het beviel me wel goed in 2012 en 2013, een jaar laten zien in een aantal foto’s. Op de eerste dag van 2014 in ons appartement in Erlangen na fijne, maar ook heel drukke dagen in Nederland, dus ook zo’n terugblik op 2013. En vervolgens op naar een prachtig 2014!

Geplaatst in Ditjes en datjes, Foto´s | Tags: , , | Een reactie plaatsen

2013 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A New York City subway train holds 1,200 people. This blog was viewed about 6,900 times in 2013. If it were a NYC subway train, it would take about 6 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Geplaatst in Ditjes en datjes | Een reactie plaatsen

Koffie met Dusty – voorproefje

Een van de onderwerpen in mijn boek (jaja, ik ben er nog steeds mee bezig – of het ooit het licht ziet is nog een volgende vraag) zijn de mensen, of eigenlijk beter gezegd de vrouwen, die ik ontmoet heb in Oostenrijk. Maar natuurlijk heb ik in Duitsland ook vrouwen ontmoet – maar of ik die ook ga opnemen in mijn boek weet ik nog niet, hangt er ook vanaf hoe lang we hier nog blijven en wanneer ik precies dat boek afrondt natuurlijk. Maar onlangs ontmoette ik iemand wiens verhaal ik gewoon moet delen. Dus schrijf ik dit in de vorm die ik ook in mijn boek wil aanhouden – kunnen jullie mij meteen feedback geven op de vorm🙂 Wel iets langer dan mijn normale blogstukjes, ik waarschuw maar even.

Bij dit specifieke verhaal voel ik de noodzaak om er nog even bij te zeggen dat wat ik in dit blog opschrijf echt niet overdreven is – ook niet een klein beetje. Het enige dat ik heb aangepast zijn de namen van de andere dames. Voor de rest is het, hoe onwaarschijnlijk dit verhaal ook mag overkomen, wat ik gehoord heb op een woensdagochtend niet zo lang geleden.

Koffie met Dusty

Hoe ik haar ontmoette

Onlangs ging ik op zoek naar een netwerk voor freelancers – het hoefden van mij niet per se expats te zijn, misschien zelfs wel liever niet. Duitse zelfstandigen zouden mij namelijk mogelijk wel wat meer informatie kunnen geven over de status van zzp’ers en freelancers in Duitsland. Ik heb namelijk de indruk dat het hier nog niet zo serieus wordt genomen. Ik kon niet echt een netwerk vinden en dus postte ik in de verschillende groepen voor expat vrouwen in de regio om na te vragen of zij misschien een netwerk kende waar ik mede-freelancers zou kunnen ontmoeten. Hoewel er best wat reacties en suggesties kwamen, betroffen die geen van alle een echt netwerk, of althans niet het soort netwerk waar ik naar op zoek was. Het idee ontstond om dan zelf maar een netwerk te beginnen. Ik ontmoette een Duitse dame die dit ook wel wat leek en we organiseerden een bijeenkomst, die ik vervolgens weer in de verschillende Facebook-groepen plaatste. En toen was mijn naam ineens gelinkt aan ‘freelancen in Beieren.’ Ik kreeg van allerhande berichten binnen – van dames die al enige tijd als zelfstandige aan de slag waren tot dames die nog geen idee hadden. Eerst wilde ik met iedereen die niet naar onze eerste bijeenkomst kon komen afspreken ,maar al snel merkte ik dat dit niet ging lukken omdat er gewoon te veel mensen interesse in hadden . Dus meldde ik de meesten dat er in januari meer bekend zou worden over andere bijeenkomsten. Maar met een paar sprak ik wel af – Dusty was een van deze dames.

Voor de ontmoeting

Dusty woont in een van de kleinere stadjes, of misschien moet ik het wel gewoon dorpen noemen, in de buurt van Nürnberg. Maar ze vindt het prima om naar Erlangen te komen. Ze schrijft me al dat ze een Amerikaanse SUV heeft, geïmporteerd en wel en dus ook een benzineslurper. Daarom reist ze liever met de trein. Dat maakt me meteen nieuwsgierig – waarom zou je die moeite nemen en vervolgens liever met de trein gaan? Dusty is nog geen freelancer, maar ze wil graag weer aan de slag nadat ze jaren thuis is geweest met de kinderen. Ik waarschuw haar dat ik misschien niet de beste persoon ben om dan mee af te spreken – zo veel weet ik namelijk niet van het starten van een bedrijf in Duitsland en of er mogelijkheden zijn voor starters. Maar dat maakt haar niet zo veel uit en dus spreken we af op het station van Erlangen.

De dag voor onze afspraak krijg ik een bericht van Laura, de dame die verantwoordelijk is voor de verwelkoming van nieuwe leden in de internationale vrouwengroep van Frankenland. Ja, dat is een functie ja. Zij wil Dusty ook ontmoeten, of Dusty haar dat is me niet duidelijk, en dus vraagt ze of het goed is als zij ook aanschuift. Prima – the more the merrier! En aangezien Laura wel Duitse is, neem ik maar aan dat zij wel veel weet over waar je in Duitsland heen moet als je wil starten als ondernemer, of als je misschien de Duitse arbeidsmarkt op wil. We spreken af dat Laura Dusty op het station afhaalt en dat we elkaar ontmoeten in het fameuze Erlanger Teehaus – een leuke plek met goede koffie.

Natuurlijk vergeet ik die ochtend mijn telefoon – of beter gezegd is deze leeg en ligt aan de oplader waardoor ik niet bereikbaar ben. Om de afgesproken tijd zijn de dames namelijk niet in het Teehaus en ook een kwartier later nog niet. Ik ga me afvragen of de afspraak wel is aangepast en of ze dus toch niet op het station staan te wachten. Daar fiets ik dus snel nog even heen, maar ook daar niemand te zien. Dus toch weer terug naar het Teehaus en ja hoor, daar komen ze aan.

Het koffie drinken

Koffie drinken met mensen uit de hele wereld

Koffie drinken met mensen uit de hele wereld

We bestellen grote bekers Milchkaffee en Cappucino en vrijwel direct steekt Dusty van wal – alsof ze ons al jaren kent. ‘Well I came to Germany because of hiking’ – is wat ik verstond. En ik dacht meteen ‘waarom?! Kun je in Amerika niet wandelen? En als je dan al naar Europa wil komen vanwege het wandelen, is dan een keuze voor Oostenrijk of Zwitserland niet vanzelfsprekender?’ Maar, en denk hier een zwaar Amerikaans accent bij of denk aan de manier waarop je volgens Amerikanen Nike uitspreekt, wat ze zei is ‘I came to Germany because of Heike.’ Aha – de liefde! Maar toen begon het verhaal pas echt interessant te worden. Dusty blijkt namelijk afkomstig uit de biblebelt van Amerika en heeft een zwaar religieuze familie. Ze trouwt dus toch met een man en krijgt twee kinderen met hem, maar heeft tijdens het huwelijk ook relaties met een paar dames. En dan leert ze Heike kennen – online natuurlijk. Ze chatten, ze mailen en ze Skypen. En dan vraagt Dusty of Heike ook dat gevoel heeft, dat gevoel dat het wel erg leuk klikt en of ze elkaar niet eens zullen ontmoeten. Dusty reist naar Duitsland en ja, het klinkt erg leuk. Maar beiden dames zijn getrouwd en tsja, een lange afstandsaffaire is tot daar aan toe maar hoe doe je dat als er een oceaan tussen ligt? En dus besluit Dusty tot een drastische stap – ze besluit haar man te vertellen dat ze lesbisch is en ze besluit uit te gaan zoeken of ze naar Duitsland kan emigreren, met haar twee kinderen. Nu reageert de man van Dusty opvallend rustig: ‘aha, dat verklaart het een en ander!’ is volgens haar zijn eerste reactie. Nu had ik nog niet verteld dat de man van Dusty een hersentumor heeft gehad en daaraan geopereerd is, waardoor hij minder valide is. Als Dusty hem vertelt dat ze ook nog eens naar Duitsland wil gaan emigreren, vraagt hij of ze het erg vindt als hij ook mee gaat, want hij wil de kinderen niet missen. En dus verkopen ze alles in de VS – behalve de SUV – en emigreren naar Duitsland, met twee kinderen en een auto, maar zonder een plan, zicht op een huis of de taal te spreken. O en, dat had ik ook nog niet verteld, met als enige bron van inkomen het pensioen van de man van het Amerikaanse leger. Tsja.

Maar het verhaal wordt nog wat bijzonderder. Heike blijkt namelijk haar man nooit over Dusty verteld te hebben – althans, ze heeft hem niet verteld dat Dusty meer is dan een heel goede vriendin. Evenmin heeft zij hem ooit verteld dat ze überhaupt lesbische gevoelens heeft. Heike had dan ook tegen Dusty gezegd dat ze vooral niet alleen voor haar naar Duitsland moest komen – maar Dusty had dat genegeerd. Nadat ze 5 jaar een affaire hadden gehad, waarbij het kon voorkomen dat Dusty en Heike wat aan het kussen waren in een kamer en de man van Heike ieder moment binnen kon lopen, besloot Heike dat het genoeg was. God had haar verteld dat ze toch beter bij haar man kon blijven. Dat gebeurde in 2013 en daarop had Dusty besloten dat ze toch eens mensen moest leren kennen, want tot dan toe had ze alleen maar contact met Heike gehad. En zo kwam ze in contact met Laura en ook met mij. We luisterden naar nog wat meer details over relatie en naar verhalen over wat er allemaal kon gebeuren als Dusty terug zou gaan naar Amerika nu haar ouders en zus weten dat ze lesbisch is. Als haar verhalen kloppen, is het minst erge dat er kan gebeuren dat haar kinderen ontvoerd worden door de familie. We luisteren naar haar klachten over de Duitse zorgverzekeraar en over de grote plekken met schimmen in haar keuken en de woonkamer. We luisteren ook naar haar verhalen over de tripjes die ze organiseert voor haar man en de jongens, zodat die toch ook samen een band kunnen opbouwen. We horen hoe zij eigenlijk toch liever terug zou willen, ondanks het gevaar op ontvoering, maar dat ze dit niet doet omdat de kinderen nu gewend zijn aan Duitsland. We begrijpen dat Heike alles regelde met instanties waar men alleen maar Duits sprak, maar hoe Dusty dat nu niet meer aan haar wil vragen. En steeds denk ik ‘kan het nog gekker worden?’

Maar, denk je nu misschien, ze wilde toch met je afspreken om over het freelancen te praten, hoe zit dat dan? Dat vroeg ik me dus ook af en na ruim anderhalf uur de verhalen aangehoord te hebben dacht ik ‘het is mooi geweest, ik vraag nog even naar haar freelance plannen en dan ben ik weg.’  Dusty vertelt desgevraagd dat ze in Amerika ook een eigen bedrijf had gehad en wel een hondenfokkerij. Ze fokte pugs, ofwel mopshondjes. Raszuiver natuurlijk en die werden overal in Amerika door haar verkocht. Ze vloog met haar pups naar Texas, Californië en zelfs naar Canada. Ja daar kon ze goed van rondkomen en zouden Duitsers niet ook willen betalen voor raszuivere hondjes? Ik keek eens naar Laura en zag haar verwonderd kijken. Dat bevestigde direct mijn idee dat Duitsers vermoedelijk liever een hondje uit het asiel zouden halen – zeker in het huidige economische klimaat. Maar, los van de vraag of er klanten zouden zijn voor de hondjes: Dusty woont op de tweede etage van een Mehrfamilienwohnung – de grote Duitse huizen waar meerdere families in wonen, of soms meerdere generaties van een familie. Ik zag het al helemaal voor me – hoe ze de eigenaar zou gaan vertellen dat ze graag honden wil fokken in het huis, of wie weet in de tuin. Ik zie de eigenaar al denken aan de niet zindelijke hondjes die overal poepen en plassen, die door het huis rennen en krabben aan de deuren. Als ik de eigenaar van het huis zou zijn, lachte ik haar waarschijnlijk vierkant in haar gezicht uit – maar dat zal een beschaafde Duitse eigenaar natuurlijk niet doen… Los van dit kleine bezwaar rondom de huisvesting, vermoed ik ook dat je van allerhande vergunningen nodig hebt om hondjes te mogen fokken. Moet ik nog schrijven dat het lastig is om te achterhalen wat er allemaal nodig is om dit te mogen doen als je helemaal geen Duits leest en nauwelijks spreekt? Ik denk dat u dit ook wel begrijpt zonder dat ik het helemaal uitschrijf… Het kon dus nog gekker.

En daarna….

Na afloop blijven Laura en ik nog even napraten – we hadden elkaar ook al een tijd niet gezien en schakelden kort over op het Duits. Misschien was dit een teken voor Dusty, ze maakt zich namelijk vlug uit de voeten. Misschien had ze toch ook wel een beetje in de gaten dat ze wel erg openhartig was geweest bij de eerste ontmoeting. Laura vond het een aparte ervaring en is bang dat Dusty haar nog gaat lastig vallen. Die angst heb ik niet J Vermakelijk vond ik het wel – maar vermakelijke verhalen heb ik inmiddels wel genoeg verzameld. Op de fiets op weg terug naar huis schiet ik nog met enige regelmaat in de lach als ik weer aan de details denk – tot verwondering van een aantal Duitse passanten. Het is een verhaal waarvan je denkt ‘gebeurt dit echt – bestaan deze mensen.’  Ik weet nu dat het antwoord ja is.

Het is op moment dat ik dit schrijf nog niet zo lang geleden dat ik met Dusty afsprak – maar een vervolgafspraak zit er wat mij betreft sowieso niet in. Vage kennissen heb ik inmiddels wel genoeg opgedaan, als freelancer gaat ze denk ik niet beginnen en vriendinnen gaan we niet worden. Tijdens de koffiedates die ik heb gehad heb ik een ding wel geleerd: alleen het feit dat je beide expat bent is niet genoeg om een basis voor een vriendschap te vormen. Meer daarover in het boek🙂.

Geplaatst in Boek schrijven, Ditjes en datjes | Tags: , , | 3 reacties