Junggesellinnenabschied

Een kleine twee weken geleden werd ik (voor mij) onverwacht gevraagd voor het vrijgezellenfeest, of op z´n Duits das Junggesellinnenabschied (oh… wat kan Duits toch prachtig zijn!), van Daniela. Onverwachts, omdat ik Daniela nog niet zo heel lang ken – namelijk sinds maart 2013. In Nederland zijn vrijgezellenfeesten volgens mij toch vaak voor de meest directe vrienden en vriendinnen – tenminste als je niet vooral gaat bier of cocktail drinken terwijl je door de stad moet lopen in een raar apenpakje. Voor de lezers die denken dat Duitsland alleen maar bestaat uit serieuze mensen: nein. Zo´n soort feest kennen ze hier ook. De vrijgezel in kwestie moet dan als een soort marskramer kleine dingen gaan verkopen. De eerste keer dat wij op bezoek waren in Erlangen werden we al met dit fenomeen geconstateerd – iets dat mij deed vermoeden dat het leven hier in Erlangen niet veel normaler zou zijn dan in Nederland overigens. Maar dat bleek uiteindelijk mee te vallen.

Enfin, zo´n feestje werd het niet – het werd namelijk een Grillfest (jeej!) bij de Dechsendorfer Weiher – een meer in de wijk Dechsendorf. 4 vriendinnen van Daniela hier uit Erlangen en haar beste vriendin uit Duisburg hadden alles al tot in de kleinste details uitgedacht en ze vonden dat ik op deze avond niet kon ontbreken. Gelukkig kon ik ook nog iets culinairs bijdragen aan het festijn, want toevallig is Daniela dol op satésaus en wat past er nou beter bij een barbecue, ook als die vegetarisch is, dan satésaus!

Woensdag verkende ik met een van de Madels en haar vriend voor een laatste keer het terrein. De Weiher lag er prachtig bij en de weersvoorspellingen waren goed, dus wat zou er mis kunnen gaan? Nou ja, iemand zou zijn of haar mond voorbij kunnen praten (en dat gebeurt hoor 🙂 Lees maar na in het verslag van mijn eigen vrijgezellenfeest), het weer zou om kunnen slaan en Daniela zou wel eens helemaal geen zin kunnen hebben om op een zonnige dag naar de Weiher te gaan, want echt rustig is het er dan niet.

Een feestelijk gedekte tafel

Een feestelijk gedekte tafel

Uiteindelijk werden de plannen toch omgegooid, want er werd onweer voorspeld voor de late zaterdagavond en echt rustig zit je dan niet op een veld in de buurt van bomen en open water, waarbij je ook weer dat als het gaat regenen je nog heel veel moet opruimen. Want er was veel aandacht voor de details – linten, heel veel kaarsjes, kleedjes voor op de tafels, tafels, stoelen, een grote tafel voor het buffet, alles netjes gedekt met zelfs zilveren onderzettertjes voor de champagneglazen. Het opbouwen duurde dan ook zo´n anderhalf uur met 3 dames en 1 heer (heel cliché: hij heeft de barbecue in elkaar gezet…) en tegelijkertijd waren er nog 2 dames bezig met het bereiden van al het eten.

Om 18u was het dan zover – Daniela werd gebeld met de smoes. En echt respect hoor: zelfs tijdens het bellen en het vertellen van de smoes (de vriendin waar alles plaats vond had zichzelf buitengesloten – en ook dat gebeurt, maar dat is nog voer voor een later blog) hield ze zich strak aan het verhaal, zonder ook maar 1 keer te stotteren. Helaas bleek Daniela niet thuis tijdens de eerste keer bellen en dat was wel een beetje een anti-climax: nog een half uur wachten. Maar uiteindelijk kwam ze dan aan, compleet verrast en erg ontroerd. Zelfs aan iets blauw, iets nieuws, iets geleends en iets nieuws was gedacht: een prachtige hanger met foto van Daniela en haar soon to be husband.

Buffet

Buffet

Het was een onwerkelijke avond – het feit dat je in een jaar tijd iemand zo goed leert kennen dat ze je belangrijk genoeg vindt om er op zo´n avond bij te blijven kwam regelmatig naar boven. Dat is heel bijzonder – het is ook tevens een deel van het leven als expat dat ik enorm ga missen. Maar ook het feit dat Daniela vriendinnen heeft die zo veel voor haar regelen met zo veel aandacht voor haar en de details, dat is ook heel mooi om mee te maken. En dan waren er de papieren lampionnen met led-verlichting – die soms zo maar in de lucht leken te zweven. Es war ein magische Abend, das war es 🙂

Junggesellinnennabschied

Magische lampionnen

Advertenties
Geplaatst in De praktijk van alle dag, Ditjes en datjes, Foto´s | Tags: , , | 1 reactie

Sehnsucht

Sehnsucht volgens Wikipedia

Sehnsucht is een onvertaalbaarDuits woord, volgens de Duden de “ziekte van het lijdzaambegeren” („Krankheit des schmerzlichen Verlangens“), is een immense hunkering naar een persoon of zaak waar men van houdt of begeert, en is verbonden met een intens gevoel van pijn door de onbereikbaarheid van het object van begeerte. Sehnsucht kan bij hen die eraan lijden ziekelijke vormen aannemen, tot en met de doodswens tot gevolg.

Ik vind het een prachtig woord, sehnsucht. Het is niet een gevoel dat je iemand toewenst of dat je zelf graag hebt (althans, niet voor een langere tijd), maar het is een voorbeeld van een Duits woord dat iets beschrijft dat je in een andere taal niet kunt beschrijven. En ja er zijn meer van dat soort prachtige Duitse woorden – maar dat is een onderwerp voor een andere keer…

Toen ik iets jonger was dan ik nu ben, was ik een soort van goth. Niet helemaal een echte, want eigenlijk was ik te vrolijk om een echte goth te zijn. Ik leed niet genoeg aan dat gevoel van sehnsucht denk ik. Enfin, ik was groot fan van Goethes Erben in die tijd – een band die eigenlijk meer theater maakte dan muziek in hun begintijd, wat later wel iets anders werd denk ik. In 1998 zag ik Oswald Henk en consorten voor het eerst in Gent, in de Backstage, als deel van de Leben in Niemandsland II tournee.  Ik was enorm onder de indruk van het geheel, van het bijna manische optreden van Oswald en de sfeer van concentratie van de band en het publiek. Kaarsen verlichten het podium en het was magisch; het was een trip in Niemandsland, een land vol duistere magie, maar ook vol bijzondere liefde, pijn en verlangen. Als toeschouwer het ik het idee er deel van te zijn, van dat wat er op het podium gebeurde.

In 1999 zag ik ze nogmaals, tijdens het Wave Gotik Treffen in Leipzig – maar dat haalde het qua sfeer niet bij dat intieme concert in Gent. In 2002 maakte ik de fout om in Rotterdam nog eens te gaan – helaas was het Nederlandse gothic publiek helemaal niet onder de indruk van het theater dat ze voor zich zagen en bleef er een gevoel over van, daar is het weer, sehnsucht: een verlangen naar een optreden zoals ik dat eerder zag, een verlangen naar Niemandsland, van ondergedompeld worden in een beleving.

En toen woonden we in Duitsland en kwam er, geheel onverwacht, een jubileumconcert – nog een keer de mogelijkheid om naar Niemandsland te gaan. Ik twijfelde, ik zal het maar eerlijk bekennen. Ik luister naar Maarten van Roozendaal en ga naar Scooter – dan kwalificeer je echt niet meer als goth, ook niet meer als halve. Zou ik nog wel kunnen genieten van zo´n concert, was het niet beter om de herinnering aan Gent levend te houden? En zou Oswald nog wel zo manisch en indrukwekkend zijn? Hij zou niet de eerste zijn die te lang doorgaat met zingen… Maar uiteindelijk overtuigde het feit dat we op deze manier dan toch ook een tripje naar Leipzig konden maken me dan toch om naar het concert te gaan.

Volkspalast, buitenkant

Volkspalast, buitenkant

Gisteren was het dan zo ver. Zenuwachtig liep ik naast Steven richting het Volkspalast. De omgeving deed me het ergste vermoeden – op een industrieterrein verwacht je niet echt een mooie locatie voor een concertzaal. Maar ineens stonden we dan toch voor een waar Volkspalast. Waar inderdaad een publiek van in het zwart gehulde dames en heren voor en in stond. De kaarsen branden nog niet toen we binnen kwamen, maar wat een prachtige zaal. Geinspireerd op het Pantheon in Rome naar wij dachten. En dan gaan de kaarsen aan en verschijnt niet veel later Oswald op het podium.  In dezelfde outfit als in 1998 – ja wel wat ouder natuurlijk, maar als hij eenmaal gaat zingen blijkt dat zijn stem nog niets heeft ingeboet. In het eerste deel gaat het om de liefde, in het tweede deel om de sehnsucht. Hoewel de akoestiek niet geweldig was, is de hele ervaring net zo indrukwekkend als 16 jaar geleden – misschien nog wel indrukwekkender, omdat ik nu de teksten beter begrijp – zowel omdat mijn Duits beter is geworden, maar ook omdat de teksten door meer levenservaring meer tot de verbeelding spreken.

Volkspalast - binnenkant

Volkspalast – binnenkant

Geen spijt dus – misschien hooguit van het feit dat we maar kaarten voor 1 concert hadden en niet voor 2. Maar zoals Oswald altijd eindigt ´Bis irgendwo, irgendwann…´ – dus wie weet komt er nog eens een vervolg. En zo niet, dan heb ik deze herinnering.

Geplaatst in Ditjes en datjes, Foto´s | Tags: , , , | 1 reactie

Gevoel

Ik krijg de vraag best vaak, of het klopt dat ik het in Duitsland meer naar mijn zin heb dan in Oostenrijk. Het simpele antwoord is ja, die indruk klopt. Maar waarom het dan zo is, dat is een vraag die ik veel lastiger kan beantwoorden. Nu ik bezig ben met het boek, denk ik ook weer veel aan Oostenrijk. Over het algemeen ben ik niet iemand van terugkijken – ik kijk liever vooruit, naar wat nog gaat komen in plaats van naar wat al geweest is. Maar nu moet ik dus wel terugkijken. Als ik mijn eerste blogs lees, dan denk ik dat ik wel erg naïef was over het ‘even’ internationaal verhuizen. Ik had me niet echt voorbereid, als in ik had niet gekeken of er expat groepen waren in onze nieuwe woonplaats, ik had geen idee van de grootte van de stad, ik had een hekel aan Duits en eigenlijk ook aan sneeuw en ik ging van een meer dan fulltime baan naar verplichte rust, omdat we er nog geen internet hadden. Ons begin in Duitsland was heel anders. Ik was al in de stad geweest voor Steven de baan aannam en daarbij hadden we de stad samen verder verkend tijdens het zoeken naar een appartement dat we allebei mooi en fijn vonden. Nog voor we verhuisden had ik me al ingeschreven bij de International Womens Group (IWG) en me aangemeld voor een eerste koffiemorgen in 2013. Naar Duitsland verhuizen voelde ergens als een nieuwe start om het leven in het buitenland succesvol te laten verlopen, als een tweede kans.

Rathaus - Munchen

Rathaus – Munchen

Maar ik betwijfel of dat het alleen was, die beter voorbereidde stad. Ook als je het goed voorbereid kan iets namelijk enorm tegen vallen. Vorige week donderdag was ik met vriendin Simone in München (overigens een stad waarvan ik heel lang heb gedacht ‘bluh’, maar die ik echt te kort heb gedaan). Met haar had ik het precies hierover en eigenlijk kwam ik tot de volgende slotsom. Als ik in een nieuwe Duitse stad kom, een die ik dus nog niet ken, dan ervaar ik het niet alsof ik in een buitenlandse stad kom. Voor mij is het alsof ik naar Utrecht ga, of naar Groningen: een nieuwe stad in mijn land. Hoewel iedere stad anders is, heb je toch dat gevoel van herkenning, van ‘ik vind mijn weg wel.’ Dat gevoel heb ik in Oostenrijk nooit gehad – ook al ben ik weg van Wenen, het voelde wel altijd als buitenland, niet als eigen of als ‘hier hoor ik thuis.’ Het is dus eigenlijk vooral een gevoel, een gevoel van thuis zijn. Dat kun je niet echt uitleggen – dat is gewoon.

Residenz - Munchen

Residenz – Munchen

Het is maar een gek ding, gevoel. Waar ik Duitsers vriendelijker vind dan Oostenrijkers, vindt Steven ze vooral afstandelijk en wat koel. Waar ik in Oostenrijk nauwelijks meer Duits durfde te spreken dan wat nodig was om mijn gespritster Apfelsaft te bestellen, ga ik nu naar de balie van Deutsche Bahn en leg in het Duits uit dat ik mijn kortingskaart verloren ben en vraag wat ik moet doen. Gewoon, omdat het gevoel er is van ‘het is fijn hier.’ Misschien is dat ergens begonnen bij die betere voorbereiding op Duitsland, wie zal het zeggen. Maar ik denk eerder dat het net zoiets is als waarom hordes mensen verliefd zijn op Italië en ik het maar een ongeorganiseerd land vind. Soms past iets bij je en soms niet. En dat geschreven hebbende, ga ik maar weer verder met in het (recente) verleden graven!

Geplaatst in Boek schrijven, Ditjes en datjes | Tags: , | 2 reacties

Verdwaald in Tirol

Ik schreef het toch, toen we van Oostenrijk naar Duitsland verhuisden? Wat ik precies schreef? Nou dat ik een boek zou gaan schrijven en dat jullie mij, als ik er een jaar later nog niets over had geschreven, aan mijn jasje moesten trekken hoe het er nu mee stond. Het jaar ging voorbij en ik deed niets aan het boek. Nou niets, ik begon te schrijven in november tijdens Nanowrimo en ik schreef welgeteld 2 pagina´s, namelijk de inleiding of aanloop zoals ik deze ben gaan noemen. Dat is dus bijna niets. Maar omdat de tijd ook herinneringen kleurt, mijn geheugen sowieso niet zo betrouwbaar is én ik toch al heel lang roep dat ik zo graag een boek wil schrijven vond ik dat er iets moest gebeuren. Iets meer dan alleen het schrijven van (leuke?) voorproefjes. En toen, tijdens de kerstvakantie, begon het weer echt te leven voor mij.

De weken voor kerst waren zoals altijd heel druk – met werk, met nadenken over wat ik wil nu en in de (nabije) toekomst, met bezoekjes aan en van familie en vrienden. Ik besloot dat ik voor 2014 maar twee goede voornemens zou maken – buiten meer genieten dan, want dat is eigenlijk geen goed voornemen maar gewoon gezond verstand – en wel:

  1. eindelijk eten in een sterren restaurant.
  2. dat boek schrijven. En nu echt.

Ik heb me in het tweede deel van de kerstvakantie gestort op een plan van aanpak. Het eerste wapenfeit is er dan ook al: er is een website voor het boek en een Facebook-pagina. Er staat nog niet zo heel veel op, maar je moet toch ergens beginnen. Daarnaast heb ik nagedacht over het uitgeven van het boek; wil ik mijn manuscript aanbieden aan een van de gerenommeerde uitgeverijen, wil ik alleen een e-boek, wil ik via een van de ´publiceer nu je eigen boek´ nieuwe print on demand uitgeverijen iets drukken of ga ik gewoon heel eigenwijs het allemaal zelf doen. U raadt het al… ik blijf gewoon lekker eigenwijs en ga het allemaal zelf proberen. Gewoon, omdat ik er van overtuigd ben dat ik dat kan. En als ik dat niet kan, dan liggen die andere wegen altijd nog open. Maar eerst ga ik via crowdfunding en mijn netwerk van familie, vrienden en collega-freelancers proberen om mijn droom van een mooi vormgegeven scrapbook te realiseren.

Daar stond ik dan - turend naar de stad

Daar stond ik dan – turend naar de stad.

De kans dat ik nog veel op dit blog zal schrijven is door dit alles niet zo heel groot. Wie weet, als ik een onderwerp heb waarvan ik denk ´dit past helemaal niet bij het boek of het proces daar om heen,´ maar die kans is vrij klein. Wil je mij dus blijven volgen, ga dan vooral naar www.verdwaaldintirol.nl en schrijf je dan ook even in voor de nieuwsbrief 😉

Geplaatst in Boek schrijven, De praktijk van alle dag | Tags: , , | 1 reactie

Ach Berlijn

Afgelopen weekend waren we in Berlijn – een beetje voor mijn (slik) 35e verjaardag, een beetje voor het concert van Bob Dylan (ja, ik ging dus weer mee) waar Steven graag heen wilde en ook omdat het gewoon lekker is om er een weekendje samen erop uit te gaan.  Eigenlijk deden we niet eens zo veel afgelopen weekend. Althans, we bezochten geen musea of historische gebouwen. We liepen er wel langs – maar naar binnen hoefden we eigenlijk niet; de meeste hebben we al wel van binnen gezien in een van onze eerdere trips naar Berlijn. We liepen dus wel veel – van West (Kurfurstendamm) naar Oost (Unter den Linden) bijvoorbeeld en op die weg liepen we door het park Tiergarten – waar ik verzuchtte dat ik dat eigenlijk wel mooier vind dan Central Park. Niet veel later merkte ik op dat ik misschien wel liever naar Berlijn ga dan naar New York – al was het maar vanwege de reistijd naar New York.

Wat het dan is dat Berlijn zo bijzonder maakt? Voor mij is dat de volkomen eigen sfeer in iedere wijk en hoe iedere wijk daarin ook weer anders is dan de anderen, een soort stadjes op zichzelf die tot een geheel zijn geworden. De verschillen tussen de voormalige DDR en BDR stukken worden echt wel kleiner – maar je ziet ze nog wel. Het is een stad die door het (ver)bouwen in beweging is en blijft – nu wordt er in alle grote steden wel gebouwd, maar in Berlijn staat naar mijn idee de halve stad in de stijgers en wordt overal gesloopt en gebouwd. Je hebt er super moderne gebouwen, maar tegelijkertijd ook gebouwen met een lange historie. Het idee dat je nu van West naar Oost kunt en weer terug vind ik nog altijd heel bijzonder – zeker op de plekken waar je nog resten van de muur ziet. De allereerste keer dat we in de stad waren gingen we naar de Gedenkstätte Berliner Mauer aan de Bernauerstrasse; heel indrukwekkend. Ook al ga je niet (opnieuw) naar al die plekken, het gevoel dat het een stad is met een belangrijke rol in de geschiedenis is eigenlijk vrijwel overal aanwezig.

We kregen natuurlijk ook veel tips van mensen over wat we moesten doen – maar die hebben we geloof ik allemaal genegeerd 😉 Het voelt daarom raar om zelf wel een tip te geven, maar ik doe het toch. Als je naar Berlijn gaat, loop dan zo veel als je kunt (pak dus niet altijd de U- of S-Bahn) en kijk goed om je heen. Maakt niet uit waar je loopt – eigenlijk is overal wat te zien. Kun je niet lang lopen? Ga dan fietsen – we kregen namelijk de tip dat je makkelijk fietsen kunt huren in Berlijn en ook dan zie je natuurlijk veel.

Geplaatst in Foto´s, Toeristische activiteiten | Tags: , , , | 1 reactie

Chinees koken voor beginners – het verslag

We hadden al Spaans koken met een Spanjaard, dit keer in dezelfde reeks Chinees koken met een Chinese! Tijdens het Grillfest deze zomer mochten we al proeven van een traditioneel Chinees gerecht dat Zhijiao mee had genomen – tot onze verbazing met tofu en varkensvlees. Wij kennen tofu toch vooral als vleesvervanger via onze vegetarische vrienden en, eerlijk is eerlijk, meestal vond ik het dan bepaald niet lekker. En dan druk ik me nog voorzichtig uit… Op de weg terug naar huis vroeg ik haar of ik niet eens een les in traditioneel Chinees koken van haar kon krijgen, waar ze meteen mee instemde. Gisteren was het dan zo ver.

Eerst alles snijden

Eerst alles snijden

De aanloop verliep al een heel stuk georganiseerder dan met Stevens Spaanse collega – daar waren we een paar uur kwijt met boodschappen doen door het ontbreken van een concreet lijstje en talloze telefoontje naar Spanje. Dit keer keken Zhijiao en Steven vrijdag al naar de verschillende ingrediënten en werd de lijst netjes gesplitst – al moesten we alsnog naar 3 supermarkten om alles te halen, maar toch. Voor we gingen koken, kreeg ik eerst alle gerechten op internet te zien en namen we de instructies door die met foto´s werden toegelicht. Dat is nog niet zo simpel als het klinkt – los van het feit dat we via een omweg Chinese tekens moesten typen (leve Google Translate) waren er ook veel sites waar de afbeeldingen dusdanig onduidelijk waren dat ik ze zonder toelichting niet begreep. Maar ach, volgens Zhijiao is het toch steeds ´the same procedure´: vlees in de pan, knoflook en verse gember erbij en even bakken. Dan dat uit de pan en groenten in de pan. Die even bakken – precieze tijd hangt af van de groenten – en dan vlees er weer bij – klaar. Very simple, every time same procedure – ja ja!

Drumsticks hakken - not easy!

Drumsticks hakken – not easy!

We maakten in totaal 4 gerechten – zie hieronder voor de beknopte beschrijvingen. Het opvallendst vond ik nog wel hoe hygiënisch ze werkte en hoe kritisch ze op de ingrediënten was. Selderij blaadjes met enige  verkleuring? Niet vers genoeg, niet gebruiken. Bordje gebruikt om gericht 1 even op te leggen? Schoonmaken en niet gewoon gerecht 2 er ook op leggen. Vooral gezien de verhalen die je over Chinese restaurants in Nederland hoort was ik hier verbaasd over. En wat ze al zei voor we ging koken bleek inderdaad te kloppen: eigenlijk was het best eenvoudig en was het idee steeds hetzelfde. Wat Steven en ik allebei opmerkelijk vonden, was dat je met relatief weinig ingredienten toch steeds een echt andere smaak kreeg. We hebben het vervolgens ook allemaal lekker met stokjes gegeten – en met geluid, want dat hoort in China.

Mjam!

Mjam! Varkensvlees met champignons

Experiment geslaagd – ik heb nog wat meer recepten doorgekregen en daar ga ik de komende tijd eens mee aan de slag. En wie weet nodigen we Zhijiao dan binnenkort uit voor dim sum – al is dat volgens haar wel voor gevorderden en maakt ze het zelf ook nooit. Ach, ik houd wel van een uitdaging op zijn tijd 🙂

 

Ga hier naar de recepten – te veel voor 1 blog.

Geplaatst in De praktijk van alle dag, Foto´s, Hobby, Recepten | Tags: , | 1 reactie

Chinees koken voor beginners – de recepten

Het was dus wel echt een cursus Chinees koken voor beginners – volgens Zijiao zijn het de gerechten die je thuis zou maken – in restaurants zijn ze mogelijk wel iets ingewikkelder cq worden er meer ingrediënten gebruikt. Daarom maakten we meteen 4 gerechten in plaats van 1 🙂 Belangrijke principes: knoflook niet persen maar snijden – mag best in grove plakken. En sojasaus wordt vooral voor de kleur gebruikt van de gerechten – ook wel een beetje voor smaak, maar je gebruikt dus zoveel als nodig om het gerecht een beetje kleur te geven, niet meer dan dat. Verder alles naar smaak – dus houd je van pittig, voeg dan veel verse groene peper toe en veel knoflook. Beetje experimenteren dus met de smaak – er is helemaal niets afgewogen.

1. Roerei met tomaat
Klinkt niet echt Chinees hè? Het heeft ergens wel wat weg van een simpele versie van Fou Jong Hai.

Ingrediënten: 2 eieren, 2 tomaten (beetje harde), zoute, sojasaus, verse gember, knoflook en bieslook

IMG_8057Eieren klutsen, tomaten halveren en dan weer halveren. Eieren zachtjes bakken in olie (niet bruin laten worden), roerei in stukjes van maken tijdens het gaar laten worden. Als ze gaar zijn uit de pan halen en even op een bord leggen. Dan de tomaat zakjes bakken – moet geen prut worden. Vervolgens de knoflook en gember, die je hebt kleingesneden, toevoegen en even meebakken. Heel klein beetje sojasaus erbij – de heldere variant. Gaat meer om de kleur dan om de smaak. Dan ei er weer bij doen en goed omroeren. Zout naar smaak toevoegen. Vervolgens bieslook, die ook is kleingesneden, erbij doen – et voila, klaar. Je eet dit met rijst – eet je liever mie, dan kun je de tomaat wat langer bakken, zodat het wat meer op een saus lijkt.

2. Varkensvlees met tofu en selderij
Ja, vlees en tofu samen dus.  De sterke drank wordt gebruikt om de geur van het vlees af te halen volgens Zijiao.

Ingrediënten: varkensvlees, gerookte tofu, selderij, knoflook, gember, groene peper, zout, sojasaus, sterke doorzichtige drank (wij gebruikten Kirschwasser – er is een Chinese variant, maar die konden we niet krijgen. Moet sterk en redelijk neutraal van smaak zijn)

IMG_8065Varkensvlees en tofu in reepjes snijden, net als de selderij, gember en knoflook. Bak het varkens zachtjes aan in een ruime hoeveelheid olie. Voeg een klein beetje van de sterke drank toe. Voeg vervolgens knoflook, gember, groene peper en zout naar smaak toe en bak dit nog even aan. Vervolgens de selderij toevoegen en nog even meebakken. Sojasaus toevoegen – gaat wederom meer om de kleur dan om de smaak. Afhankelijk van hoe zacht je de selderij wil hebben nog even door laten garen. Dan dit alles uit de pan halen en de tofu apart bakken, in voldoende olie zodat deze niet droog wordt. Als de tofu warm is, de overige ingrediënten weer toevoegen en alles mengen.

3. Varkensvlees met zwarte paddenstoelen en paprika
Wij gebruikten gedroogde zwarte paddenstoelen, maar als je die niet kunt vinden (de toko heeft ze waarschijnlijk, de Nederlandse vertaling is zwarte schimmel – klinkt vies maar is lekker!) kun je ook verse kastanjechampignons gebruiken.

Ingrediënten: varkensvlees, rode paprika, zwarte gedroogde champignons, verse gember, knoflook, sojasaus, zout, sterke doorzichtige drank

Varkensvlees en paprika in reepjes snijden. Varkensvlees zachtjes bakken in olie, beetje van de sterke, kleurloze drank erbij en vervolgensIMG_8076 sojasaus toevoegen – voor de kleur vooral, dus niet te veel. Dan paprika, knoflook en gember toevoegen, plus zout naar smaak. Alles uit de pan halen. Dan de champignons bakken. Gebruik je de gedroogde, zorg dan dat je ze vast voorbereid hebt (weken). Bakken en mogelijk wat water toevoegen. Ze moeten zacht worden, dus eventueel ook even deksel op de pan doen. Zijn de champignons klaar (proeven), dan de rest weer toevoegen en alles mengen en opnieuw warm maken. En weer een gerecht klaar!

4. Kip met groene peper
Hiervoor moet je wel een goed hakmes hebben – wat wij dus niet hebben 🙂

Ingrediënten: 2 drumsticks, 2 groene pepers, verse gember, knoflook, sojasaus, sterke doorzichtige drank

IMG_8099Hak de drumsticks in kleine stukjes en bak dit in ruim olie – inclusief de botten dus! Dit moet op een wat hoger vuur, zodat het vel knapperig wordt. Ook hier weer een beetje van de sterke drank erbij doen. Als de kip goed aangebraden is, knoflook en gember toevoegen, plus weer sojasaus voor de kleur. Vervolgens flink groene pepers erbij – 2 vond ik zelf wel wat scherp, maar Steven vond het erg lekker zo. Dan even goed doorbakken, tot de kip goed gaar is.

Dit alles eet je vervolgens uit de bakjes waarin je de gerechten hebt warm gehouden (je maakt ze 1 voor 1, allemaal in dezelfde pan die je wel tussendoor steeds schoonmaakt) met stokjes, de rijst gaat in een apart kommetje erbij (ieder een eigen kommetje). Witte wijn is aanbevolen, maar rood kan ook prima 🙂

Geplaatst in Ditjes en datjes, Foto´s, Hobby, Recepten | Tags: , | 2 reacties